3 Comments Add your own

• 1. marit  |  13.03.09 at 11:24

  …”og en frukt Marit hadde en gang som hvis navn har forsvunnet fra hukommelsen.”
  haha!

  Svar

  • 2. naitzel  |  16.03.09 at 08:38

    :D

    Svar

• 3. Ingrid Tjosaas  |  17.10.09 at 17:43

  Mislukka kjærleik

  Eg skriv dette brevet for at du for ein gongs skuld skal skjøne kva eg faktisk føler for deg. Eg har så inderleg lyst å sjå deg kvar dag, snakke med deg om kvardagslege ting. Høyre den nydelege stemma di, stemma di som snakkar til meg, og berre meg. Kjenne den mjuke handa di som held varmt rundt meg. Høyre dei kjærlige orda du kviskra i øyra mine, dei orda me alltid veksla til kvarandre. Dei orda som berre var mellom oss. Du var alltid eit godt selskap, eg sat alltid stor pris på deg. Ikkje minst på dei samtalane me hadde. Håpar det var gjensidig. Det er fortsatt songar som får meg til å tenkje på deg. Dei har fått ein heilt spesiell betydning for meg. Setningar, som kom ut av den vakre munnen din, kan eg fortsatt finne på å sei. Utan å tenkje meg om, kan eg nemne ditt namn i all offentligheit, i det minste håp om at du høyrer meg. Eg kan ikkje høyre på nokre utvalde songar utan at eg kjenner tårene pressar og magen knytar seg stramt. Bileter av deg er utelukka, eg let ikkje meg sjølv grine med vilje på den måten.

  Bryr du deg ikkje om meg? Hadde eg inga betydning for deg?

  Hugsar du ikkje at du alltid tok meg med ut på Aroma Tandoori? Du tok meg med fordi du visste at det gjorde meg glad og fornøygd. Men, det hadde ikkje vore nødvendig å ta meg med ut på flotte utestader for å imponere meg. Eg hadde vore minst lika nøgd om du hadde laga eit ostesmørbrød til meg heime. Eg var i skyene eg, berre du var der for meg. I sofaen om kveldane, ved middagsbordet, ved mi side om nettene og i bilen om morgonen. Du skulle alltid betale, du skulle køyre og alltid oppføre deg som ein gentleman. Det var ikkje sjeldan du kom heim med ein bukett raude roser eller gav meg ein sjokolade på ein dårleg dag. Du fekk meg til å le av verdas dårlegaste vitsar, berre fordi det var du som fortalde dei og du visste godt kor dårleg humor eg hadde. Det var berre du som fekk meg til å sjå på dårlege seriar på tv, berre fordi du likte dei så godt og eg likte deg endå betre. Hadde du ei meining om noko, meinte plutseleg eg det same. Eg var det som blir kalla forelska på godt norsk. Eller ung og dum, på godt folkemunne.

  Men kanskje du berre var fysisk til stades?

  Du er den utvalde mann, den type mann både mine vener og familie ville valgt til meg. Du har alt ein mann skal ha. Hus og jobb. Men ikkje minst så har du eit godt forhold til familien din, og det er det ikkje mange som har. Det set eg pris på. Humor og ein personlegheit eg falt pladask for. Du likar sport og du likar å ta eit par øl i godt lag. Du har mange vener og er godt likt blant dei fleste. Du er kanskje ikkje den vakraste eller smartaste personen eg veit om, men det er ikkje tvil om at du er den beste kombinasjonen av dei to eg har nokon gong har møtt.
  Men, eg burde jo ha skjønt det, ingenting varar for alltid. Det er kanskje for godt til å vera sant. Sjølv ikkje dei vakre orda du sa til meg då du ringte eller songane du alltid dedikerte til meg, varar for alltid. Eg angra på at eg kasta vekk og sletta nesten alt som hadde med deg å gjere då eg var knust. Men det var og er fortsatt du som blokkar meg ute. Eg har prøvd å få tak i deg, men i 4 månadar har du stengt meg ute. Eg veit godt eg burde ha tatt eit hint, men eg trudde faktisk at du var kar nok til å sei ifrå om du ikkje ville halda kontakt med meg lengre. Det er faktisk like enkelt som det høyres ut som. Om ikkje enklare. Du kunne i alle fall haldt alle dei dårlege løgnane borte frå meg. Du kunne ha latt vera å ringa til meg, for så å kutte kontakten ei veke etterpå. Anar du kor mange gongar eg har tenkt at det må vera ei anna jente? Eller, kva er det som er gale med meg? Er eg for ung, for tjukk, for dum? Du har ikkje fortalt noko til meg, og eg håpar ikkje du har fortalt noko til nokon andre.

  Var det verkeleg meg det var noko gale med?

  Når eg ser deg på gata eller ute på fest, kjennes det ut som ein kniv som stikk i hjarta når du ikkje helser på meg, ikkje gjer meg ein snurt av oppmerksomhet. Kvifor skal du alltid oppføre deg som eit typisk mannfolk? Når eg fyrst møtte deg for over eit år sidan, blei eg fanga av den utstrålinga du sendte ut. Men mellom fyrste og andre gong eg møtte deg, gjekk det sikkert 3 månadar. Eg gløymte heilt korleis du var, men du var eigentleg akkurat som eg håpa på. I hvert fall i byrjinga. Du tok faktisk initiativ til å prate. Me kunne sitja i fleire timar å spele spel, berre oss to. Det var så utruleg mykje som berre var mellom oss, og eg saknar og snakke med deg, skjønar du det ikkje? Det gjer faktisk veldig vondt, uansett om me aldri har vore skikkeleg kjærastar.

  Kvifor lot du meg berre sitja der?

  Vel, du gav meg vel aldri det lille tegnet på at du ville noko. No i ettertid hatar eg meg sjølv for at eg ikkje rygga vekk frå deg før eg falt skikkeleg for deg. Det var ingen som sa at eg skulle halda meg vekke frå deg, så eg tok sjangsen å bli kjent med deg. Alt virka som fryd og gammen i den tida me vart kjend. Men det var nesten ikkje eit venskap eingong, tenkjer eg no i ettertid. Verste av alt var at du kun kontakta meg i berusa tilstand. Eg trudde du var forelska eg, sidan du i det heile tatt ringte. Naiv som eg var, kontakta eg deg i tide og utide. Noko som til slutt resulterte i at du ikkje tok kontakt i det heile, ikkje i berusa tilstand heller. Eg burde vel ha tatt hintet tidlegare. Det var jo ikkje akkurat som om du fortalde meg om nokon følelsar i det heile. Men allikevel så virkar det ut som eg har kjent deg lenge. Du fekk meg til å le på ein hard på torsdag og eg likte og spela eit spel med deg på ein keisam tysdag. Me hadde felles interesser, likte samme tv-program, men me kunne óg ha ein diskusjon.

  Er du verkeleg ikkje den eg trur du er?

  Eg møtte deg på akkurat det perfekte tidspunkt. Eller, kanskje på det dummaste tidspunktet. Nydumpa og redd. Eg var åleine og på det nederste trinnet av tristhetsskalaen. Men alt vart plutseleg så mykje betre då eg møtte deg. Det var fantastisk å få tankane over på noko positivt etter ei hard tid. Men eg fortalde deg aldri om det som hadde skjedd, eg fortalde deg aldri følelsane mine. Me snakka aldri om sånne ting. Men me snakka om alt mogleg anna. Me lo ekstremt mykje og spesielt av ting som ikkje var morosame. Eg saknar deg.

  Veit du det?

  ALLRIGHT! Dette er resten av den “novella” eg skreiv. Eg er ikkje så særleg flink å skrive, og denne blei veldig personleg. Og eg berre posta den her eg, fann ikkje noko epost noko plass.

  Svar

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed